 |
Nieuwe sokken |
 |
De nieuwe Bridgedale sokken lopen als een tr eh kievit.
Bridgedale sokken zorgen voor een ware doorbraak. Door een herziene, nieuwe collectie en een betere distributie kiezen steeds meer outdoorspecialisten dit voorjaar voor de kwaliteit, het comfort en de enorme keuze van Bridgedale. |
|
16-5-2001 door cj over Wandelen |
|
|
|
DE NIEUWE GASBRANDERS VAN MSR |
|
Met de introductie van de MSR SuperFly en PocketRocket heeft de Nederlandse buitensportmarkt er twee gasbranders bij die het niveau primusje ver ontstegen zijn. |
|
16-5-2001 door CJ over Kamperen |
|
|
|
Arctisch weekend |
|
Elk jaar ontmoeten een groot aantal nederlandse poolreizigers elkaar op het Arctisch weekend, een symposium waar avonturiers en onderzoekers elkaar en de bezoekers onderhouden met prachtige diaseries, interessant nieuws en spannende verhalen. |
|
29-4-2001 door Olof over Extreme |
|
|
|
Nieuwe Travel Packs kunnen de hele wereld aan. |
|
De travel pack: meer toegespitst op het reizen dan een gewone rugzak en oneindig veel practischer dan een reistas. Eagle Creek bedacht het concept en heeft dat opnieuw
radicaal verbeterd. Met een collectie packs die het comfort van thuis verenigen met de veelzijdigheid van ’s werelds verste bestemmingen.
|
|
22-4-2001 door cj over Backpack |
|
|
|
DE NIEUWE MEGAREST KAMPEERMATRAS: |
|
Therm-a-Rest, ’s werelds bekendste en meest gebruikte zelfopblazende kampeermatras, blijft aan de weg timmeren met nieuwe modellen, materialen en technieken. Nieuw dit voorjaar is de MegaRest, een matras met een ongekend slaapcomfort zodat je je ook op de hardste ondergrond nog in je eigen bed waant. |
|
22-4-2001 door cj over Kamperen |
|
|
|
Slapen in de winter... |
|
Heerlijk vriesweer, de sneeuw krakend onder je voeten. Kamperen in de winter is niet zo moeilijk als het lijkt en ook niet alleen voor stoere bikkels. Een beetje kennis van zaken en de juiste spullen in je rugzak... |
|
18-1-2001 door Olof over Winter |
|
|
|
POCKET ROCKET |
|
MSR introduceert de Pocket Rocket. Hij is maar 86 gram, deze compacte en krachtige butaan kachel is de lichtste in de “Super Light” collectie. Opvallend goed verpakt in een duurzaam en compact kokertje, waarin de Pocket Rocket past in de kleinste ruimte. |
|
17-1-2001 door christiaan over Kamperen |
|
|
|
TE GEKKE SCHOENEN!! |
|
De Quest en de North Rim zijn de tweeling die Teva als variant op het sandaal-concept hebben uitgebracht: een schoen met een uitstekende stabiliteit. |
|
21-12-2000 door Olof over Wandelen |
|
|
|
Een ervaring waar dromen van gemaakt zijn. |
|
Met al mij kracht trek ik aan de stalen kabel. Het water onder me borrelt en bruist. Het lijkt wel alsof de rivier me wil grijpen, opslokken. Alsof ze woedend is dat ik een manier gevonden heb haar over te steken zonder de woeste stroom te trotseren.
Ik hang aan een harnas, een soort broekje waar je benen doorheen gaan met een stalen ring eraan bevestigd. Zo één die klimmers gebruiken om zich mee te zekeren. Een metalen ring zit vastgeklonken aan de eerder genoemde stalen kabel waaronder ik ondersteboven bungel. Hulpeloos. Ik heb het zwaar. Ik heb mijn wetsuit al aan en dat gaat aardig zweten. Ben halverwege de vijftig meter lange draad. Tot nu toe heb ik me aan mij armkracht hiernaar toe weten te trekken. Maar met armkracht alleen kom je er niet. "Trek jezelf iets op voordat je trekt," hoor ik Christiaan, onze gids, roepen. "Op die manier haal je wat gewicht van de ring af en ontstaat er niet zoveel wrijving." Ik vloek binnensmonds, trek me iets op. Warempel, hij heeft gelijk. Ik laat mijn hoofd helemaal achterover hangen en zie dat de kant steeds dichterbij komt. Ik probeer niet meer na te denken maar gewoon te doen. Als in een trance werk ik de kabel af. "Ok dan, je bent er! Goed gedaan!" Spoort Christiaan me aan. Mijn handen grijpen het bouwsel waar de draad aan bevestigd is. Mijn benen raken weer grond. Dat was een behoorlijke opgaaf en we beginnen net! Toch heeft de oversteek aan de kabel mijn adrenaline aan het stromen gebracht waardoor ik binnen no-time de anderen aan het aansporen ben.
We bevinden ons zo'n vijftien kilometer van Sort, een klein pittoresk plaatsje in het Spaanse gedeelte van de Alpen.. De rivier waar we net overheen geklommen zijn, heet de Noguerra Pallaresa, en is met stip één van de beste wildwatersport rivieren die er zijn. Het is niet voor niets dat hier de wereldkampioenschappen rodeokajakken worden gehouden. Het is een ideale plek om te kajakken, te raften en hydrospeed te beoefenen. Daar zijn we vandaag echter niet voor gekomen. Op deze mooie zonnige dag gaan we een afdaling in een canyon maken met en illustere naam: de Barranco de L'infern, de kloof van de hel.
Bij canyoning daal je af in de wat je zou kunnen noemen de afvoer van een berg. Wanneer het gaat regenen moet het overtollige water dat op de berghellingen valt op één of andere manier afgevoerd worden. Dat gebeurt eeuwen lang via dezelfde plek. Doordat het water door de eeuwen heen altijd door die plek heenschuurt, ontstaan er kloven. Bij canyoning volg je de loop van die kloven. Om die spleten te volgen, maak je gebruik van een aantal verschillende technieken; zwemmen, klimmen, glijden, abseilen en springen. Maar we zijn er nog niet. Eerst moeten we naar het begin van de canyon lopen en traditiegewijs bevindt die zich boven op de berg.
De zon brand gemoedelijk op onze rug. Hoe hoger we komen, hoe vochtiger de grond lijkt te worden. Het uitzicht is fenomenaal. We zijn over de eerste bergkam heen en lopen nu in een soort dalletje tussen twee bergen. Wanneer je hier wandelt en je zou niet beter weten, zou je denken dat er helemaal geen bewoonde wereld bestaat. Het is hier muisstil. Alleen het geluid van voeten die afdalen op losse steentjes. Hier vind je geen auto's of schreeuwende mensen maar ontluikende plantjes en ongerepte natuur. Dit zijn de Pyreneeën op zijn mooist.
Eindelijk zijn we bij het begin van de canyon. We zetten onze helmen op, je weet immers maar nooit. De stenen zijn glad uitgeslepen. Het zijn net hele grote wasbakken waar we doorheen lopen. Het water is koud op een prettige manier en valt bruisend naar beneden bij ieder volgend bassin. "Goed oppassen, het is soms glad," weet Christiaan. Dan komen we bij de eerste hindernis. Het ziet er vanaf een afstandje hel onschuldig uit. Een klein rond gat, het lijkt de ingang van en rots en dat is het ook. Alleen, de bodem van de grot ligt een kleine 30 meter dieper! Het water stroomt naar binnen en valt in de vorm van fikse waterval naar wat het middelpunt der aarde lijkt. De bodem is niet te zien. Ben, een tweede instructeur, zekert het klimtouw en daalt zelfverzekerd als eerste af in het gat. Christiaan, legt ons uit hoe je moet abseilen. Hij en Ben zekeren ons zodat er absoluut niets kan gebeuren. Als ik het touw om wat voor rede dan ook loslaat dan vangen de beide getrainde heren mij via het touw op. Gerustgesteld door de instructie, zet ik mijn been door de opening hen. Ik moet me omdraaien. Het voelt heel onnatuurlijk om achterwaarts een onpeilbare diepte in te stappen. Toch doe ik het. Een overwinning op mezelf.
Het water spat in mijn gezicht. Ik probeer houvast te zoeken op de aalgladde wand maar mijn schoenen glippen steeds weg. Toch gaat het vrij voortvarend. Het is een vreemde sensatie om halverwege te blijven hangen en naar boven te kijken. Alsof je onder een koude douche staat. Het is heerlijk verfrissend. De omgeving glinstert en glanst van de nattigheid. Ben roept dat ik los kan laten en ik val achterover in een ondergronds zwembad. Het enige licht dat hier doorschemert, is dat van het gat dat zich hoog boven mijn hoofd bevindt.
Het is bijna niet te beschrijven zo mooi. We waden ons een weg door de grot. Ik voel me een oermens op zoek naar een verblijfplaats. Met een veiligheidshelm dat wel. Wanneer de zon ineens de kloof in schijnt, veranderen de kleuren op spectaculaire wijze en voor ik het doorheb staan we voor de volgende steile afdaling. Deze is echter lang niet zo hoog maar wel spannend: je moet door een soort kleine tunnel heen glijden om beneden te komen. He lijkt hier wel een pretpark maar dan mooier! Het water spat over me heen, masseert me. Ik blijf in de lichte bocht even hangen. Dit zijn belevenissen waar dromen van gemaakt zijn! Van mij mag dit nog uren doorgaan maar helaas…. Na een kleine twee uur door deze subliem omgeving gelopen te hebben, komen we weer bij de Noguera Pallaresa aan. Dit keer spat en bruist het water niet maar groet de rivier ons met een rustige stroom. Alsof ze zich erbij neergelegd heeft dat we haar overwonnen hebben. Of zou ze ons aanzien voor toevoeging? De kloof voedt haar namelijk. Moe maar voldaan zwemmen we over. Het is nog maar een kleine wandeling naar de betrouwbare Land Rover die ons terug zal brengen naar Sort en daarmee naar een warme d
Met al mij kracht trek ik aan de stalen kabel. Het water onder me borrelt en bruist. Het lijkt wel alsof de rivier me wil grijpen, opslokken. Alsof ze woedend is dat ik een manier gevonden heb haar over te steken zonder de woeste stroom te trotseren.
ouche en een welverdiende uitstekende maaltijd. (MB)
Wil je dit ook mee maken? Vraag dan de brochure aan op www.labyrinth.nl. |
|
4-12-2000 door Marco van Barneveld over Bergsport |
|
|
|
